Z punktu widzenia zasad technicznych elektroniczne materiały ceramiczne wykorzystują przede wszystkim strukturę krystaliczną, charakterystykę granic ziaren i efekty elektroniczne elementów domieszkowych właściwych materiałom ceramicznym, aby osiągnąć określone właściwości elektryczne. Na przykład kontrolując czystość i wielkość ziaren ceramiki z tlenku glinu, można wytwarzać podłoża ceramiczne wykazujące niskie-straty przy wysokich częstotliwościach i stabilne stałe dielektryczne, dzięki czemu nadają się do pakowania szybkich-obwodów scalonych. I odwrotnie, domieszkując pierwiastkami ziem rzadkich,-takimi jak lantan i stront,-można znacznie poprawić właściwości piezoelektryczne ceramiki z tytanianu baru, czyniąc je materiałami rdzenia czujników i przetworników ultradźwiękowych.
Właściwości elektryczne: pochodzenie w defektach mikroskopowych i zachowaniu polaryzacyjnym
Właściwości elektryczne ceramiki elektronicznej są ściśle powiązane z defektami punktowymi i liniowymi obecnymi w ich strukturach krystalicznych. Pod wpływem pola elektrycznego defekty te mogą tworzyć dipole elektryczne i ulegać przegrupowaniu, dając w ten sposób właściwości takie jak wysokie stałe dielektryczne i niskie straty dielektryczne.
Mechanizm przewodnictwa elektronicznego: wzbudzenie nośnika
Tradycyjna ceramika zazwyczaj pełni funkcję izolatorów; jednakże w procesie domieszkowania,-takim jak dodanie Bi₂O₃ do ZnO-elektrony walencyjne mogą uzyskać energię wystarczającą do przejścia w wolne elektrony lub dziury, umożliwiając w ten sposób przewodzenie elektryczne. Uzyskane właściwości przewodzące są w znacznym stopniu zależne od struktury granic ziaren i zastosowanych specyficznych procesów produkcyjnych.