Kontrola wizualna
Wady powierzchni,-takie jak pęknięcia, pory i wtrącenia,-obserwuje się wizualnie lub przy użyciu szkła powiększającego (powiększenie 10x). Zgodnie z normą GB/T 1964-2020 maksymalna dopuszczalna średnica dla pojedynczego-defektu punktowego jest mniejsza lub równa 0,5 mm, z limitem nie więcej niż trzech defektów na centymetr kwadratowy. Rury ceramiczne-do zastosowań przemysłowych wymagają dodatkowej kontroli pod kątem jednorodności szkliwa, podczas gdy rurki do zastosowań medycznych (np. rurki cyrkonowe) nie wymagają żadnych widocznych defektów.
Pomiar dokładności wymiarowej
Narzędzia takie jak mikrometry i współrzędnościowe maszyny pomiarowe (CMM) służą do pomiaru średnicy wewnętrznej, średnicy zewnętrznej, okrągłości i prostoliniowości. Biorąc za przykład normę ISO 6474-2019, zakres tolerancji dla rur ceramicznych o wysokiej precyzji wynosi ±0,05 mm (dla średnic wewnętrznych mniejszych lub równych 50 mm); odchylenia przekraczające ten limit mogą skutkować uszkodzeniem uszczelnienia lub zwiększonym oporem płynu.
Testowanie właściwości mechanicznych
Wytrzymałość na zginanie: testowana metodą zginania-trzypunktowego; standardowe rury z tlenku glinu zazwyczaj wymagają wytrzymałości większej lub równej 300 MPa (patrz ASTM C1161).
Twardość: mierzona za pomocą twardościomierza Vickersa; Rurki cyrkonowe zazwyczaj wymagają twardości większej lub równej 1200 HV.
Odporność na ciśnienie: Testy hydrauliczne przeprowadza się w celu symulacji ciśnień roboczych; rury przemysłowe-(np. do rurociągów chemicznych) muszą wytrzymywać ciśnienia większe lub równe 20 MPa.
Stabilność chemiczna i właściwości termiczne
Odporność na korozję ocenia się za pomocą testów zanurzeniowych w kwasach i zasadach (np. zanurzenie w 5% roztworze HCl na 24 godziny), przy czym kryterium pozytywne jest mniejsze lub równe 0,1% utraty masy. Działanie w wysokich-temperaturach ocenia się poprzez badanie stabilności w szoku termicznym (np. szybkie hartowanie od 800 stopni do temperatury pokojowej, bez pęknięć obserwowanych po 5 cyklach).